bramińscy czarodzieje ,fakirzy

„Ulubioną siedzibą magii zdają się być Indie. W kraju tym nie

przypisują nic zwyczajnym przyczynom, a nie ma czarów i uroków

do których by Hindus nie uważał niezdolnymi swoich czarodziejów.

Przeciwności, nieszczęścia, choroby, przedwczesna śmierć,

bezpłodność kobiet, poronienia, zawody, zaraza na bydło,

słowem wszelkie klęski gnębiące ludzkość, przypisywane są

tam zawsze praktykom tajemnym lub diabelskim jakiegoś

złośliwego czarodzieja opłaconego przez nieprzyjaciela.”

Dzisiaj będzie opowieść o bramińskich czarodziejach czyli fakirach

i „cudach” jakie robią potęgą swojego umysłu. We wcześniejszym

artykule napisałem o życiu i wierzeniach braminów ,dziś przykłady

z doświadczeń przeprowadzonych przez autora książki – Świat

pozagrobowy w świetle nauk tajemnych ,Ludwika Jacolliot z

fakirami. Autor książki ,na podstawie której powstał ten artykuł

mieszkał przez wiele lat w Indiach w XIX wieku i przez wiele dni

zapraszał do własnego domu fakirów i wydawał im polecenia do

wykonania, zadawał pytania, notował i starał się wyeliminować z

doświadczeń wszelkie możliwości fałszerstwa. Podczas wszystkich

doświadczeń w pomieszczeniu były tylko oni dwaj czyli autor

i fakir aby jeszcze wyeliminować pomoc innych osób.

Zacznijmy od podziału wtajemniczonych według klas:

„Pierwsza klasa wtajemniczonych obejmuje:

1. Grihastów.
2. Purohitów.
3. Fakirów.

Grihastowie czyli głowy rodzin są jakby łącznikiem pośrednim

pomiędzy świątyniami a ludem. Mają oni jedynie prawo i obowiązek

wywoływać w tajnym ustroniu swego mieszkania duchy przodków

i to tylko ze swego drzewa genealogicznego w celu otrzymywania

od nich nauk przeznaczonych dla kierowania się w wędrówce

ziemskiej.

Purohici czyli pospolici kapłani, biorą udział we wszystkich

uroczystościach rodzinnych, wywołują duchy przodków, wypędzają

złe duchy, wyprowadzają horoskopy, przewodniczą urodzinom,

małżeństwom, pogrzebom, wywołują zjawiska przepowiedni

szczęśliwych lub nieszczęśliwych i radzą we wszystkich wypadkach

opętania w celu oswobodzenia osób od mocy nieczystej.

Fakirzy czyli czarodzieje są kwestarzami świątyń, przebiegają oni

nieustannie wsie i miasta, wykonują na żądanie rzeczy najbardziej

nadzwyczajne i najsprzeczniejsze z tym co przyjęto nazywać

prawami natury, wspomagani przez duchy towarzyszące wszystkim

ich operacjom – według relacji braminizmu, mają też upoważnienie

i władzę wywoływania takowych.

Klasa druga wtajemniczonych obejmuje Sanjasów.

Klasa trzecia to:

1. Nirvani.
2. Jogini.

W tych dwóch klasach wyższych władza Wtajemniczonych jest

tej samej natury, tylko że się potęguje w wyższym stopniu.

Mają oni zdolności poddawania całego świata widzialnego swej

woli lecz wywołują zjawiska nadprzyrodzone tylko wewnątrz

świątyń a w rzadkich wypadkach u radżów i innych potężnych

i bogatych osobistości Indii. Według ich przechwałek czas,

przestrzeń, materia, nawet życie są dla nich niczym, dusze ich

posiadają władzę opuszczania swej powłoki śmiertelnej i

powracania do niej, rozkazują oni żywiołom, przenoszą góry

i wysuszają rzeki.

Było dla nas rzeczą niemożliwą uzyskać od wtajemniczonych

wyjaśnienia tyczącego się tej części Księgi Pitri ,która obejmuje

formuły, osłonięte tajemnicą przed profanami.

Formuły zaklęć magicznych kierowanych do różnego

rodzaju złych duchów są utrzymywane w tajemnicy przez

kapłanów indyjskich, tak samo jak formuły wywoływań

duchów wyższych. Stanowią one również osobną część księgi

Agrushada ,której nazwa Agrushada Parikshai pochodzi

właśnie od czarodziejów. Agrushada mówi również o zmorach,

inkubach i demonach Indii.

Jak widzimy cała ta organizacja opierająca się na kastach ma

na celu zapewnienie panowania nad narodem – stanowi

kapłańskiemu.

Niezależnie od bezpośredniego wpływu, czarodzieje mają liczne

kolekcje amuletów, talizmanów i środków zapobiegających

wszelkim czarom i urokom, na które mają ogromny zbyt.

Są to paciorki szklane, zaczarowane przez zaklęcia, wysuszone

korzenie aromatycznych ziół, mosiężne blaszki, na których

wyryte są kabalistyczne litery, tajemnicze wyrazy lub

dziwaczne rysunki.”

Autor mieszkał wiele lat w Pondichery. Fakirów indyjskich

uważał za prostych prestidigitatorów i zawsze odprawiał ile

razy się rekomendowali. Jednak słyszał wiele opowiadań o ich

nadzwyczajnych zdolnościach i w końcu postanowił je

sprawdzić dlatego też postanowił przyjąć kolejnego fakira,

który go odwiedził i zaproponował usługi. Fakir nazywał się

Salvanadin Odear ,miał ze sobą laseczkę o siedmiu kolankach,

był chudy i skąpo ubrany. Pierwszy przykład „czarów”:

„Fakir poprosił mnie bym mu dał przez mego służącego

siedem doniczek napełnionych ziemią, siedem cienkich kijów,

długich na dwa łokcie i siedem liści zerwanych z jakiego bądź

drzewa. Nie dotykając ich ,kazał je umieścić na jednej linii,

w odległości około dwóch swoich ramion i polecił aby w każdą

doniczkę wbił jeden kij a na każdym z nich osadził liść przebity

pośrodku. Każdy liść opadł wzdłuż pionowo stojącego kija i

oparł się o doniczkę jakby jej pokrywa. Po dokonaniu tego,

fakir wzniósł ręce złączone ponad głową i słyszałem jak

wypowiadał wyraźnie w języku tamul następujące wezwanie:

'Niech wszystkie potęgi czuwające nad zasadą duchową życia

i nad materią chronią mnie przed gniewem Pizacha (złych

duchów) i niech duch nieśmiertelny mający trzy postaci nie

odda mnie zemście Jamy'. Kończąc wyciągnął ręce w kierunku

doniczek z ziemią i zostawał nieruchomy jakby w ekstazie.

Od czasu do czasu wargi jego poruszały się jak gdyby powtarzał

dalej swoje tajemnicze wezwanie, lecz żaden głos nie dochodził

mych uszu. Słyszałem ,że media europejskie posługują się

pewnym alfabetem w ich mniemanych rozmowach z duchami.

Objaśniłem to fakirowi i zapytałem w jaki sposób mogłaby

zaistnieć komunikacja za pomocą takiego środka. Odpowiedział

pytaj ,liście pozostaną nieruchome gdy duchy nie będą miały ci

nic do powiedzenia, przeciwnie ,będą się wznosić gdy będą

chciały dać ci poznać myśli tych, którzy nimi kierują.

Miałem grę składającą się z liter i cyfr mosiężnych ,wrzuciłem

je wszystkie zmieszane do woreczka płóciennego a fakir

przybrawszy na powrót swą pozycję do wywoływania,

pomyślałem o mym przyjacielu, zmarłym około dwudziestu

lat temu i zacząłem wyjmować po jednej cyfrze i literze.

Biorąc każdą kostkę spoglądałem na wypowiadaną literę lub

cyfrę, patrząc na liście aby dostrzec najmniejszy ich ruch.

Czternaście kostek już użyłem a nic nadzwyczajnego nie

zdarzyło się, gdy wtem z pojawieniem się litery A, liście

poruszyły się i wzniósłszy się szybko aż do szczytu kijów,

opadły nieruchome na deskę, w której tkwiły kawałki bambusu.

Nie zdołałem ukryć wrażenia jakie uczułem widząc owo

wznoszenie się liści zgadzające się z pojawieniem pierwszej

litery imienia mego przyjaciela. Gdy woreczek opróżnił się,

wrzuciłem doń na nowo wszystkie litery i cyfry i dalej

prowadziłem ciągnięcie. Otrzymałem kolejno litera za literą,

cyfra za cyfrą następujące zdanie: Albain Brunier zmarły w

Bourg-en-Bresse 3 stycznia 1856 roku. Imię ,kraj, data ,

wszystko ściśle zgadzało się. Czułem jak krew mi napływa

do mózgu gdy czytałem te wyrazy, które się mieniły w dziwny

sposób przed moimi oczami.”

Czyż to nie tzw. cud? Czy zauważyliście że autor nic nie mówił

fakirowi tylko pomyślał o swoim zmarłym przyjacielu! Mógł

pomyśleć o czym chciał ,fakir musiał czytać w jego myślach

aby odgadnąć. Fakir przychodził przez piętnaście dni i był

poddawany wszelkim wymaganiom autora ,robił to z całą

uległością. Autor modyfikował opisane doświadczenie poprzez

zmianę daty dnia, miesiąca i roku, zmianę liter stanowiących

nazwisko. Co o tym napisał:

„Na ostatnim posiedzeniu jakie mi udzielił fakir, obniżył on

za pomocą zwyczajnego pawiego pióra, pusty talerz wagi,

podczas gdy talerz przeciwny obciążony był przez 80kilo.

Przez proste położenie rąk wieniec z kwiatów pływał w

powietrzu, jakieś nieokreślone głosy przebiegały przestrzeń

a niewidzialna ręka kreśliła świecące głoski. Ostatecznie ,co

do faktów czysto materialnych, powiedzieć mogę iż nie

dostrzegłem nigdy żadnego podstępu, pomimo że

poddawałem wszystko najściślejszej kontroli w celu

zapobieżenia mu. Co do faktów psychologicznych, usuwając

wszelką hipotezę interwencji nadprzyrodzonej a przyjmując

jedynie łączność fluidyczną między operatorem a obecnym,

oznajmić muszę iż nie osiągnąłem osobiście nic stałego, nic

nieziemskiego.”

W styczniu 1866r. autor przybył do świętego miasta Benares.

Tutaj poznał jak sam określił ,najdziwaczniejszego fakira

jakiego napotkał w Indiach. Przybył on z Trivanderamu na

przylądku Komorin, nazywał się Kowindazami. Autor

zaprosił fakira do swojego mieszkania. Na początku zapytał

fakira:

„Wiesz jaka siła rozwija się w tobie gdy wywołujesz zjawiska?

Odpowiedź – To nie siła przyrodzona tu działa, ja jestem tylko

narzędziem, przywołuję dusze przodków, one to objawiają

swą potęgę.

Pytałem wielu fakirów o to samo, wszyscy dawali mi mniej

więcej tę samą odpowiedź. Uważają się oni tylko za

pośredników między tym światem a niewidzialnymi.”

Jak widać, mamy znowu potwierdzenie wiary braminów w

niewidzialnych czyli w świat duchów. Co więcej ,to dzięki

modlitwom do owych duchów pomagają one fakirom w

tworzeniu tzw. cudów jak by nazwał to nie znający tematu

człowiek. Osobiście uważam, że Jezus również mógł znać

wiedzę tajemną ,dzięki której dokonywał uzdrowień czy

innych 'cudów'. Co więcej ,wiedza tajemna polegała

również na wskrzeszaniu zmarłych a jak wiadomo Jezus

zmartwychwstał ale o takich doświadczeniach napiszę przy

opisie wiedzy kahunów polinezyjskich w innym artykule.

Z fakirem Kowindazami autor spędził kilka dni na

przeprowadzaniu różnych doświadczeń. Opiszę ciekawsze.

„Fakir przyjął pozycję z dwoma rękami wyciągniętymi nad

ogromnym brązowym naczyniem, pełnym wody. Nie

upłynęło pięć minut gdy naczynie zaczęło drżeć i po chwili

przybliżać nieznacznie bez wstrząsów ku niemu, w miarę

zmniejszania się odległości zaczęły się wydobywać z naczynia

dźwięki jakby uderzano w nie stalowym prętem. W pewnej

chwili uderzenia były tak liczne i szybkie ,że sprawiały

wrażenie jakby gradu padającego na metalowy dach.

Poprosiłem Kowindazamę abym mógł kierować działaniem,

na co się zgodził natychmiast. Naczynie zawsze pod wpływem

czarodzieja posuwało się naprzód ,cofało się lub pozostawało

nieruchomo stosując się do żądania jakie wyrażałem. To znów

na jeden mój rozkaz dźwięki zamieniały się na nieprzerwane

warczenia albo przeciwnie, następowały po sobie powoli z

regularnością i dokładnością tykania zegara. Zażądałem aby

tylko co dziesięć sekund następowało uderzenie i śledziłem

na moim zegarku bieg wskazówki sekundowej. Potem

dziesięć krótkich uderzeń dało się słyszeć w ciągu pięciu

sekund. A wszystko to odbywało się bez przyrządów na

tarasie wielkości kilku metrów kwadratowych. Naczynie

wprawiane w ruch miało kształt wielkiej czary i było tak

ciężkie ,że dwóch ludzi mogło je zaledwie poruszyć.

Cóż to byłą za siła ,która poruszała taką masę?

Ponowiłem te same doświadczenia i powtórzyły się w

tym samym porządku i z taką regularnością jak poprzednio.

Fakir, który nie opuszczał swego miejsca ani nie zmieniał

pozycji, podniósł się nieco i położył końce swych palców

na brzegu naczynia, które zaczęło po chwili kołysać się do

taktu na prawo i na lewo z coraz większą szybkością.

Co jednak najbardziej mnie uderzyło to mianowicie ,że

woda zostawała nieruchoma w naczyniu jakby była

przyklejona do naczynia. Trzy razy podczas tych kołysań

naczynie wzniosło się nad posadzką około dwudziestu

centymetrów a gdy spadło na ziemię odbyło się to bez

żadnego dźwięku. Byłem pod urokiem ,patrząc ,notując,

nakazując wywoływać każde zjawisko z różnymi

modyfikacjami.”

Czyż to ni są tak zwane cuda dla nas ,ludzi zachodu?

Na wspomnianym tarasie byli tylko oni dwaj , nikogo

więcej nie było podczas doświadczeń aby ograniczyć

możliwości zafałszowania. Mnie to przesuwanie

ciężkiej czary dało do myślenia ,ponieważ w ten sam

sposób mogły być przesuwane ciężkie kamienne bloki

piramid. Wiadomo ze wiedza tajemna jest wiedzą

starożytną i zapewne kiedyś była powszechniejsza i

bardziej rozwinięta chociaż na pewno tylko wybrani

tzw. magowie mogli się nią posługiwać. Teraz taka

wiedza jest przed nami ukrywana i też tylko wybrani

ją znają. Teraz opiszę zjawisko wzniesienia:

„Wziąwszy laskę z drzewa żelaznego ,którą przywiozłem

z Cejlonu, fakir oparł prawą rękę o jej gałkę a oczy

utkwiwszy w ziemię zaczął wymawiać zaklęcia magiczne,

których nie używał w poprzednich dniach. Oparty jedną

ręką na lasce, fakir wzniósł się powoli na jakieś pół

metra nad ziemię, z nogami skrzyżowanymi wschodnim

zwyczajem i pozostał tak nieruchomy, w pozycji dość

podobnej do postawy posążków Buddy. Żadna podpora

nie łączyła go z laską, która stykała się z jego ciałem

jedynie poprzez dłoń jego prawej ręki.”

Podobne do poprzedniego doświadczenia ale tym

razem sam fakir został uniesiony. Nie ma wytłumaczenia

na takie „cuda” jak stosowanie starożytnej wiedzy

tajemnej czyli można powiedzieć modlitwy do duchów.

Zresztą wyżej podałem odpowiedź fakira ,że są oni

tylko pośrednikami kierowanymi przez duchy podczas

swoich wywoływań. Tu kolejna taka sama odpowiedź

fakira i pytania autora:

„ -Fakir jest niczym, odpowiedział z zimną krwią, on

wypowiada tylko mantry a duchy są posłuszne. To cienie

przodków frangi odwiedziły cię w nocy.

-Masz więc władzę i nad duchami obcych?

-Nikt nie może rozkazywać duchom.

-Źle się wyraziłem, jakże się dzieje, że dusze Francuzów

mogą słuchać przychylnie próśb Hindusa, wszak nie

należą do twej kasty?

-Nie ma kast w wyższych światach!

-Więc to moi przodkowie zjawili się tej nocy?

-Tak jak powiedziałeś.”

Dowiadujemy się z tej rozmowy że fakir modlił się

do duchów przodków autora aby one odwiedziły go.

Co oznacza ,nie ma kast w wyższych światach?

Chyba należy rozumieć wyższe światy jako duchowe

światy czyli niematerialne. Nie ma tam podziałów jak

na ziemi ale jak opisywałem we wcześniejszym

artykule o braminach różnią się one poziomem

osiągnięć duchowych. Co to daje? Wydaje się że daje

większe możliwości ,większą wiedzę bo im wyżej

rozwinięty jest duch czy dusza tym w coraz wyższych

światach może przebywać i tam zdobywać nową

wiedzę bo wierzę że cały czas ją zdobywamy i jest ona

coraz potężniejsza ,podobnie jak w naukach braminów

na poszczególnych stopniach wtajemniczenia.

Cytat odnoście wywoływania duchów:

„Wywoływania są dwojakiego rodzaju. Kierowane są do

duchów przodków, owe duchy, wywoływane mogą

przybyć na wezwanie skierowane do nich, jakikolwiek

zdobyły stopień, a także do duchów ,które nie należą do

drzewa rodowego wywoływacza, ale wezwania są

bezskuteczne, jeśli się odnoszą do duchów, które już

przebyły stopień bezpośrednio wyższy nad ludzkość.

Jak widać człowiek może wywołać ducha jednego ze

swych przodków w każdej okoliczności, choćby ten

doszedł już do rangi Prajapati, najwyższego kierownika

stworzeń i miał już być zaabsorbowany w wielkiej Duszy.”

Cytat ten mówi również o mnogości wyższych światów

duchowych i o „wielkiej Duszy” co można by nazwać

u nas Stwórcą. Teraz następny opis „czarów” fakira:

„Wziąwszy prosty stołek bambusowy bez poręczy

usiadł na nim ze skrzyżowanymi nogami a ręce założył

na piersiach. Po kilku chwilach przez które fakir zdawał

się skupiać swą wolę, bambusowy stołek na którym

siedział zaczął się cicho poruszać po ziemi małymi

ruchami, posuwając się za każdym razem o jakieś dziesięć

centymetrów. Obserwowałem Hindusa uważnie, był

nieruchomy jak posąg. Taras miał siedem metrów długości,

stołek w ciągu dziesięciu minut przebył go a dotarłszy do

końca zawrócił z powrotem i dotarł do miejsca, w którym

znajdował się pierwotnie. Kazałem powtórzyć trzykrotnie

owo doświadczenie, które tak samo się udało. Powinienem

zaznaczyć, że skrzyżowane nogi unoszącego się fakira

znajdowały się ponad ziemią o całą wysokość stołka.”

Teraz autor chce sam wymyślać doświadczenia dla fakira

aby jeszcze bardziej ograniczyć oszustwa. Pyta fakira:

„Czy nie mógłbyś pozwolić mi ,rzekłem ,abym ja sam

wskazał ci dziś zjawiska jakie pragnąłbym, abyś wywołał,

zamiast zostawiać to twojemu natchnieniu?

Zrobię co karzesz odrzekł po prostu Hindus.

Wziąwszy więc mały drewniany stolik, który podniosłem

bez wysiłku dwoma palcami, umieściłem go na środku

tarasu, prosząc fakira czy nie mógłby spowodować by

nie można go było poruszyć i przenieść gdzie indziej.

Malabarczyk skierował się natychmiast ku małemu

stolikowi i położywszy obie ręce na blacie pozostał

nieruchomo w tym położeniu blisko kwadrans, po

upływie tego czasu rzekł mi, uśmiechając się

-Duchy przyszły i nikt nie będzie mógł poruszyć tego

stolika bez ich woli.

Zbliżyłem się z pewnym niedowierzaniem i uchwyciwszy

stolik spróbowałem podnieść go, nie ruszył się, jakby był

wmurowany w posadzkę. Podwoiłem wysiłek i blat

stolika został mi w reku. Chwyciłem więc za nogi stojące

jeszcze połączone dwoma poprzeczkami na krzyż, lecz

nie osiągnąłem lepszego skutku. Poprosiłem fakira aby

udał się na przeciwny koniec tarasu, co uczynił i w

istocie po kilku minutach nogi stolika można było ruszyć.

Była tam więc jakaś siła.”

Następnie poprosił fakira aby wywołał melodię.

Za pomocą małego sznurka, którym autor obwiązał

drewniany prostokąt obejmujący mieszek (część przeciwległą

klawiszom)zawiesił flet na jednym z żelaznych prętów tarasu

w sposób, że wisiał w powietrzu jakieś pół metra nad ziemią.

Zapytał:

„-Czy nie mógłbyś wywołać jakiejś melodii?

-Wywołam dawnego ducha muzyki pagod – odrzekł z

zimną krwią.

Zaczekałem. Instrument ,zaraz po moim żądaniu zaczął

poruszać się i wydał najpierw szereg akordów, podobnych

dość do jakiegoś preludium a następnie zaczął śmiało

wygrywać jedną z najpopularniejszych pieśni na wybrzeżu

malabarskim. Przez cały czas wykonywania pieśni fakir

nie uczynił najmniejszego ruchu, poprzestając na dotykaniu

sznurka, który jedynie łączył go z harmonii fletem.

Chcąc skontrolować doświadczenie ,przyklęknąłem aby

dokładnie obejrzeć ruchy instrumentu i widziałem wyraźnie,

a złudzenie tu można wykluczyć jak klawisze opadały i

podnosiły się, stosownie do melodii.”

Jeszcze jedno ciekawe ,obrazowe doświadczenie:

„Przyniósł ze sobą woreczek napełniony bardzo drobnym

piaskiem, który wysypał na ziemię i wyrównał ręką tak,

aby tworzył powierzchnię około pięćdziesięciu centymetrów

kwadratowych. Po dokonaniu tego poprosił abym usiadł

naprzeciw niego przy stole z ołówkiem i kartką papieru.

Gdy zażądał kawałka drewna, podałem mu patyk bambusowy,

który on umieścił delikatnie na warstwie piasku.

-Słuchaj -rzekł mi – będę wywoływał Pitri. Gdy zobaczysz

przedmiot, który ni dałeś, wznoszący się pionowo i dotykający

ziemi drugim końcem, możesz kreślić na papierze znaki jakie

ci się podoba a ujrzysz je odtworzone na piasku.

Wyciągnął potem obie ręce poziomo przed sobą i zaczął

mruczeć tajemnicze formuły wywoływań. Po kilku chwilach,

bambus uniósł się z wolna tak jak powiedział, jednocześnie

ja zacząłem prowadzić ołówek po papierze, jaki miałem przed

sobą, kreśląc najdziwaczniejsze figury. Widziałem jak bambus

naśladował wiernie wszystkie moje ruchy, kreśląc fantastyczne

arabeski jakie rysowałem kolejno na piasku. Gdy się

zatrzymałem, improwizowany ołówek zatrzymał się również,

gdy zaczynałem znów mnie naśladował. Fakir nie zmieniał

swej pozycji i nic na pozór nie łączyło do z drobnym

narzędziem, którym kierował. Pragnąc wiedzieć czy z miejsca

w którym się znajdował nie mógł śledzić ruchów jakie

nadawałem ołówkowi na papierze, co jednak nie wytłumaczyłoby

jak mógł potem odtwarzać znaki, nie dotykając powierzchni

piasku na której się odtwarzały – odszedłem od stołu i

przybierając identyczną pozycję z Kowindazamą ,mogłem się

przekonać ,że nie mógł on zdawać sobie sprawy z moich ruchów.

Sprawdziłem następnie nakreślone obustronnie znaki – były

identyczne. Fakir wyrównawszy na nowo całą powierzchnię

piasku odezwał się do mnie.

-Pomyśl o jakimś wyrazie w języku bogów-sanskrycie.

-Dlaczego mianowicie w tym języku?

-Ponieważ duchy łatwiej się posługują tą nieśmiertelną mową

zakazaną nieczystym.

Hindus wyciągnął znów ręce, jak to czynił poprzednio,

magiczny ołówek poruszył się, stanął stopniowo i napisał

bez wahania wyraz „Parushaha” - Rodziciel niebieski.

Był to w istocie wyraz, o którym myślałem.

-Pomyśl o jakimś całym zdaniu – mówi dalej czarodziej.

-Już pomyślałem, odrzekłem.

I „ołówek” wypisał na piasku następujące zdanie:

Adisete Weikuntam Haris – Vishnu śpi na górze Weikunta.

-Czy duch, który ci daje natchnienie, mógłby mi przytoczyć

wiersz 243 z czwartej księgi „Manu”?- zapytałem.

Zaledwie wypowiedziałem to żądanie gdy patyk postarał

się je zadowolić, litera za literą, wskazany wiersz został

napisany przede mną.

Na koniec ,na ostatnie doświadczenie zażądałem odpowiedzi

kładąc rękę na małej zamkniętej książce, obejmującej kilka

pieśni Rig-Vedy, na pytanie, jaki jest pierwszy wyraz

piątego wiersza, stronicy dwudziestej pierwszej?

Odpowiedź brzmiała: Dewodatta – Dany od Boga.

Stwierdziłem ,że tak było w istocie.

-Chcesz postawić jakieś pytanie w myśli?-rzekł czarodziej.

Zrobiłem zwykły ruch głową na znak potwierdzenia i na

piasku został wypisany następujący wyraz – Wazundara

czyli Ziemia. Pytanie moje brzmiało:

Kto jest naszą wspólną matką?”

Czyż te doświadczenia nie są imponujące? Jak dla mnie są.

Tyle różnych możliwości i doświadczeń wykonywanych na

zamówienie ,czyli wymyślanych przez autora i to jeszcze

podawanych myślami a nie słowami. I wszystko jest robione

na bieżąco ,bez namysłu i przygotowania. Nie da się tego

wytłumaczyć znaną nam nauką. Ale jest to wiedza skoro

ludzie ,czyli fakirzy mogą ją zdobyć więc jest również

możliwa do nauczenia przez innych. Niestety jest ściśle

ukrywana przed masami, tylko nieliczni są do niej

dopuszczani, w wypadku braminów ,ci z ostatniego stopnia

wtajemniczenia ,starannie wybrani po dziesiątkach lat

nauki i poświęceń. Pokazują oni co potrafią „wyczarować”

lecz nie zdradzają w jaki sposób to czynią, nie zdradzają

magicznych formułek i sposobu jak doszli do takiego

wysokiego stanu współpracy z duchami zmarłych przodków.

Jest to wiedza którą można wykorzystywać w dobrych jak

i złych celach. Napiszę o tym przy opisie „czarowania”

kahunów polinezyjskich w innym artykule.

Na koniec jeszcze cytat autora o samej magii:

„Aby stać się biegłym w magii, wystarczy uczyć się od

nauczyciela magii, którego czarodzieje zwą swym guru,

ni mniej ni więcej tylko tak jak wyznawcy doktryny

filozoficznej Pitri, formuł wywoływań oddających w

naszą moc złe duchy i ich potęgę. Dla wprawienia

duchów w działanie, czarodziej ucieka się do rozmaitych

tajemniczych praktyk, do zaklęć ,ofiar i rozmaitych formuł.”

Ten artykuł miał pokazać ,że istnieją siły o których mało

kto ma pojęcie ,siły którymi można kierować i które mają

wielką moc. Te doświadczenia pokazują tę moc choć

pokazują tylko tzw. wierzchołek góry lodowej.

Domyślam się że taką wiedzę posiadały stare plemiona

w różnych częściach ziemi np. indiańscy szamani.

Niestety ,rozwój cywilizacji i religii niszcząc te plemiona

wytępił też tą wiedzę. Zeszła ona do „podziemia” tym

bardziej że religie np. chrześcijańska paliła na stosie ludzi

stosujących taką magię uważając ich za wiedźmy. Myślę,

że Kościół ,przynajmniej na szczycie czyli w Watykanie

znał prawdę ale chciał wyeliminować postęp i konkurencję,

która ograniczała by ich władzę nad ludem.

Artykuł wyszedł długi ale chciałem umieścić w nim dokładne

cytaty opisujące magię fakirów aby każdy mógł sam się nad

tymi doświadczeniami zastanowić i przemyśleć jaki ta

wiedza może mieć wpływ na rozwój ludzkości i dlaczego

nie jest uczona w szkołach jej pozytywna strona a można na

jej podstawie leczyć ,budować ,tworzyć itp. Moja odpowiedź

brzmi, ta wiedza jest zatajana aby nami łatwiej rządzić i

wykorzystywać nas finansowo. Jak widzimy stosowanie tej

wiedzy można powiedzieć nie wymaga nakładów finansowych

czyli nie tworzy kosztów przez co wszystko co jest możliwe

do stworzenia z jej wykorzystaniem będzie bardzo tanie w

produkcji a jak napisałem możliwości tej wiedzy są duże.

Wykorzystana w tajemnicy przez garstkę ludzi u władzy

daje im jeszcze większą przewagę nad narodami. Będzie to

jeszcze bardziej widoczne gdy opiszę magię kahunów.

Podczas gdy my musimy zasuwać na opłaty za energię czy

paliwo oni mają te produkty za darmo dzięki takiej wiedzy

albo wręcz są one zbędne z powodu poznania np. nowej

metody transportu. Można by wymyślić więcej zastosowań

jakby dobrze się poznało tą zakazaną wiedzę.

Dzięki za uwagę. Skyszaman

bramini hinduscy - życie i wiara cz.2/2

Wróćmy do cytatów:

„W miarę jak dusza zbliża się do swego ostatniego przekształcenia,

zdobywa nieskończone własności i ma za guru tylko Pitri czyli Duchy,

które ją wyprzedziły w światy wyższe. Za pośrednictwem czystego

płynu Agaza wchodzi ona z nimi w styczność ,odbywa od nich nauki,

a stosownie do swych zasług otrzymuje własność poruszania sił

tajemnych natury.

Ponieważ wszystko co pochodzi z duszy, nie ma nic materialnego,

dlatego celem ostatecznym nauki winno być oswobodzenie jak

najszybsze ducha z więzów materialnych, z namiętności i wszystkich

złych wpływów jakie przeszkadzają mu do osiągnięcia sfer niebieskich

zamieszkałych przez istoty powietrzne, które dosięgły już końca swych

przekształceń. Ciało ,przeciwnie ,złożone jedynie z cząsteczek

materialnych, rozkłada się i powraca do ziemi.

Jeśli jednak dusza nie została uznana za godną pozyskać ów płyn

czysty o którym mówi „Manu”, musi ona zaczynać na nowo cały

szereg trans-migracji na tym świecie, dopóki nie osiągnie stopnia

doskonałości obowiązkowej by mogła opuścić na zawsze postać

ludzką. Na Ziemi jednak, nie wszyscy ludzie zdolni są do odbierania

zaleceń z góry. Jedni oddają się złu nie troszcząc się wcale o

doskonalenie swej natury, inni jeszcze zbyt odczuwają poprzednie

życie, jakie przebyli w postaci zwierząt, materia u nich panuje całkiem

nad duchem, dopiero więc po mnóstwie pokoleń przeznaczonych do

spełniania dobra, dusza ich idealizuje się, aż w niej czysty płyn

Agaza, będący związkiem wspólnym istot, rozwinie się i ustanowi

się wyższa łączność. Stąd pochodzi nierówność wrodzona klas

ludzi. Są duchy pośredniczące i kierownicze, gotowe zawsze

przybywać na jego głos, aby mu wskazać dobro, są niemniej inne,

które skazane za występki życia ziemskiego, muszą rozpoczynać na

nowo wszystkie swe wędrówki przez życie minerału i rośliny, które

błąkają się w nieskończoności i czyhają na to, aby mogły schwytać

kawał materii mogącej im służyć za powłokę oraz używają wszelkich

środków ich nędznego żywota dla zmylenia człowieka w drodze jaką

ma się kierować by dojść do najwyższego przeobrażenia.”

Wszystkiego tego uczą się bramini na trzecim stopniu wtajemniczenia.

Człowiek to dusza zamknięta w ciele aby się doskonalić i móc na stałe

powrócić do wyższych ,niematerialnych światów. To jest reinkarnacja

w którą osobiście wierzę. Zastanawia mnie tylko dlaczego nie

pamiętamy poprzednich wcieleń, kto nam wykasował tą pamięć i czy

to ma nam pomóc czy opóźnić nasz rozwój bo zakładam ,że tak jak

na Ziemi tak i w wyższych światach są istoty złe ,które żerują na

słabszych ,mniej rozwiniętych albo powiedziałbym zamkniętych w

ciałach materialnych duszach? Nazywamy je demonami, upadłymi

duszami itp. Część z nich potrafi wchodzić w ludzkie ciała czyli

opętywać , inne zapewne działają na nas inaczej np. wysysając naszą

energię itd. Niestety po tym co się dzieje na świecie mogę powiedzieć,

że żyjemy w piekiełku ,zablokowani w ciałach ,bez pamięci i cały

czas nakierowywani na materializm zamiast na rozwój duchowy.

Ale też powyższy cytat mówi że upadłe dusze do poziomu zwierząt

wolno się podnoszą i nawet będąc już w postaci ludzkiej materia w

nich dominuję często nad duchem i potrzebują wieku pokoleń aby

całkowicie powrócić na dobrą drogę – widzimy takie stany u wielu

ludzi obecnie na Ziemi co oczywiście wpływa w dużym stopniu

na wszystkie wydarzenia jakie zachodzą na planecie. Przeważnie są

one negatywne ponieważ materializm wygrywa nad duchowością

czyli sumieniem , dobrem, miłością bliźniego, współczuciem itp.

Teraz kilka myśli zawartych w księgach:

„Nic nie zaczyna się, nic się nie kończy ,wszystko się zmienia i

przekształca, życie i śmierć są tylko rodzajem przemian, które

przeprowadzają molekułę żywotną od rośliny do Brahmy!”

„Atarva Veda”

Najważniejsze z tego cytatu to że nasze życie nie kończy się wraz ze

śmiercią ciała tylko następuje przekształcenie-przejście z życia

materialnego w nie materialne. Tak jest w całym wszechświecie.

„Tak więc człowiek, który poznaje w swej własnej duszy, duszę

najwyższą ,obecną we wszystkich stworzeniach, zrozumie iż winien

się okazywać dobrym i prawym dla wszystkich a pozyska los

najszczęśliwszy, o jakim tylko mógłby zamarzyć iż będzie na koniec

zaabsorbowany w Brahmie.” „Manu” ,księga XII

Czyli nasza dusza jest cząstką najwyższego Stwórcy i jest ona we

wszystkich stworzeniach. Według Platona nawet planety ,czyli

Ziemia też mają duszę. Można powiedzieć ,że jesteśmy braćmi i

siostrami wszyscy, Jezus to nasz brat i wszyscy powinniśmy się

miłować. A jak jest na Ziemi to widać. Oczywiście to nie jest

przypadek tylko planowane działanie sił ciemności.

Tylko dobrzy i prawi pozyskają najszczęśliwszy los czyli nie będą

musieli inkarnować w materii ale żyć bliżej Stwórcy w wyższych,

lepszych światach. To samo mamy w chrześcijaństwie ale religia

katolicka nie uznaje reinkarnacji chociaż na początku chrześcijaństwa

uznawała , dopiero na którymś Soborze została odrzucona ,ciekawe

dlaczego? Każdy ma wolną wolę i sam będzie odpowiadał za swoje

postępowanie i ja będąc chrześcijaninem wierzę w reinkarnację i

nie widzę w tym nic sprzecznego z wiarą w Stwórcę Najwyższego.

Religie jak widać po tym artykule nie mówią nam wszystkiego,

wręcz ważne rzeczy są zatajane ale to nie znaczy że sami nie możemy

dochodzić do prawdy, jest to nawet wskazane dla naszego dobra a

raczej dla dobra duszy ,którą jesteśmy.

Ale powróćmy do cytatów:

„Gdy wtajemniczony trzeciego stopnia przechodził wiek

osiemdziesięciu lat a nie należał do składu rady najwyższej, zmuszany

był do opuszczenia świątyni lub pustelni jaką zamieszkiwał, do

zaprzestania wszelkich praktyk, obrzędów, ofiar i wywoływań i do

udania się w jakie bądź niezamieszkałe miejsce by oczekiwać na śmierć.

Nie dostawał już wcale pożywienia chyba, że przypadkowo i musiał

gasnąć w rozmyślaniu o nieskończoności.

Ponad tym ostatnim stopniem wtajemniczenia stała jeszcze rada wyższa

pod władzą Bramatmy ,najwyższego naczelnika wszystkich

wtajemniczonych. Pontyfikat ów mógł być spełniony jedynie przez

bramina, który ukończył już osiemdziesiąt lat życia. Był on strażnikiem

wzniosłej formuły, treści wszelkiej wiedzy, zawartej w trzech głoskach

mistycznych:                      A

                                 U                 M

Oznaczały one tworzenie, zachowanie i przekształcanie.”

Jak widać wśród braminów panowała ścisła hierarchia ,również w

dostępie do najważniejszej wiedzy ,która pod groźbą kary śmierci nie

mogła być zdradzona profanowi. Cytat o tym mówiący, pochodzący

z Agrushada Parikshai czyli hinduskiej księgi nauk:

„Oto straszliwe kary, które mają być wymierzane:

Każdy wtajemniczony do jakiejkolwiek należałby klasy, który by

wyjawił wielką świętą formułę ma być skazany na śmierć.

Każdy wtajemniczony trzeciego stopnia ,który wyjawi przed oznaczonym

czasem wtajemniczonemu drugiego stopnia prawdy wyższe ma być

skazany na śmierć. Każdy wtajemniczony drugiego stopnia ,który

by uczynił to samo względem wtajemniczonych pierwszego stopnia

uznany zostanie za nieczystego przez siedem lat. A po upływie

tego czasu zdegradowany do klasy niższej pierwszego stopnia.

Każdy wtajemniczony pierwszego stopnia ,który by wyjawił sekrety

swego wtajemniczenia członkom innych kast, dla których nauka

powinna być księgą zamkniętą ma być pozbawiony wzroku a po

ucięciu mu języka i obu rąk aby nie nadużywał tego, czego się

nauczył , wypędzony jest ze świątyni i wykluczony ze swej kasty.

Każdy człowiek z trzech niższych kast, który by się zdołał dostać do

schronisk tajemnych i poznać formuły wywoływań ma być wrzucony

w ogień.”

Na religię miłości to nie wygląda, śmierć za karę i okrutne okaleczenia

zapewne miały odstraszyć śmiałków ale myślę, że kary te były

wykonywane skoro pochodziły z księgi nauk czyli były traktowane

bardzo poważnie. Przypomina to postępowanie w tajnych organizacjach

a nie w wśród kapłanów mających nieść wiarę i naukę.

Owe magiczne trzy głoski dotyczą , wydaje mi się magicznej wiedzy

z rodzaju właśnie tworzenia , zachowania i przekształcania materii

albo energii. W innym artykule opiszę takie „magiczne sztuczki”

jakie dokonywali fakirzy i sami będziecie mogli zastanowić się

nad ich przebiegiem czy efektami. Powróćmy do dalszych opisów.

„Wreszcie dla uwieńczenia owej misternej organizacji istniał wyraz

jeszcze wyższy nad tajemniczą monosylabę A U M ,który czynił tego,

który go posiadał niemal równym Brahmie. Tylko Bramatma go

posiadał i zdawał go w opieczętowanej skrzyni swojemu następcy.

Wyraz ów nieznany ,wyryty był na szczerozłotym trójkącie i

przechowywany w tajnym sanktuarium świątyni Asgarty ,od której

klucze posiadał tylko Bramatma. Nosił on na swojej tiarze dwa

skrzyżowane klucze podtrzymywane przez dwóch klęczących

braminów jako oznakę drogocennego skarbu, którego był stróżem.

Wyraz ów i trójkąt wyryte były na brylancie pierścienia jaki nosiła

tylko głowa religii jako znak swej godności. Był on również

oprawiony w szczerozłotym słońcu nad ołtarzem, gdzie co rano

najwyższy kapłan składał ofiarę sarvamedy na cześć wszystkich sił

natury.

Bramatma mógł być wybrany jedynie spomiędzy joginów czyli

członków rady siedemdziesięciu, którzy ślubowali czystość ale

natychmiast po mianowaniu i nie zważając na osiemdziesiąt lat

życia ,musiał jeśli jego wybór miał być ważny dać dowód męskości

z jedną z dziewic świątyni, przeznaczoną dlań za żonę.

Nie spłaciwszy długu przodków przez zrodzenie syna, który mógłby

prowadzić dalej łańcuch genealogiczny i spełniać obrzędy jego

pogrzebu, musiał po śmierci swej wracać pod nową powłoką ludzką

by spełnić ten najwyższy obowiązek.

Dzieci męskie, które rodziły się z tego związku kładziono na

plecionkę z łoziny i puszczano z prądem rzeki, jeśli woda przyniosła

je z powrotem do brzegu, brano je z powrotem do świątyni gdzie

odtąd były już uważane za wtajemniczonego trzeciego stopnia, od

najwcześniejszego dzieciństwa powierzano im wszystkie mantry

czyli formuły wywoływań tajemnych. Gdy przeciwnie kołyska

została uniesiona przez prąd rzeki, dziecko było strącane do

najniższej kasty parjów i zaraz też oddawano je ludziom tej kasy

którzy je wychowywali.

Zamknięty w olbrzymim pałacu otoczonym dwudziestu i jeden

okręgami, Bramatma ukazywał się ludowi tylko raz na rok.

Lud wierzył ,iż był on nieśmiertelny. W istocie dla utwierdzenia

tej wiary w umysłach mas, ani śmierć Bramatmy ani obiór nowego

nie były nigdy ogłaszane. Wszystko to odbywało się w kryjówkach

świątyń i tylko wtajemniczeni trzeciego stopnia brali udział w wyborze,

elekt zaś mógł być wybranym jedynie z pośród członków rady

najwyższej. Po śmierci Bramatmy ,ciało jego palone było na trójnogu

szczerozłotym a popioły wrzucane były tajemnie w fale Gangesu.

Obecnie każda pagoda ma swoich wtajemniczonych trzech stopni i

swojego własnego Bramatmę. Naczelnicy owych świątyń często

zostają w nieprzyjaznych stosunkach między sobą. Rozkład ów

jednak nie nadwyrężył ślepej wiary i bramini hinduscy zachowują

nienaruszone swoje stare prawa religijne.”

Religia inna niż katolicka ale jakże podobna organizacyjnie. Z tym,

że rozkład Watykanu niestety wpłynął na zwiększenie liczby

niewiernych ,szczególnie na zachodzie Europy. Następna religia w

której dominują mężczyźni z dziwnymi obyczajami i nierównymi

prawami dla wszystkich. Z jednej strony zabija się za złamanie

tajemnicy a w innym przypadku już niemowlaka traktuje się jako

wtajemniczonego trzeciego stopnia i to za sprawą przypadku.

Jogin po wyborze na Bramatmę „wraca niejako do życia i spędza

swoje ostatnie dni w niezmiernym zbytku i nadużyciach wszelkich

rozkoszy”. Czyli zamiast dawać przykład , siedzi w swoim pałacu,

rzadko pokazuje się ludziom i żyje jak król i władca, to smutne.

Według mnie wiara nie musi być związana z żadną religią , Bóg

jest przecież jeden więc zasady wiary też są jedne dla wszystkich ,

to różne religie je różnie interpretują ,przez co następują podziały i

wojny. Podstawową zasadą, która obejmuje wszystkie przykazania

jest – nie rób drugiemu co tobie niemiłe.

Teraz cytat o wielkiej radzie wtajemniczonych:

„Niech siedemdziesięciu braminów, którzy przeżyli siedemdziesiąt lat

zostanie wybranych spośród nirvanów do czuwania aby nauka praw

Lotosu ,nauki tajemne nie mogła być nigdy wydana pospólstwu i aby

żaden adept niegodny nie mógł pokalać świętych klas wtajemniczonych”

Czyli to co napisałem wcześniej, zatajanie wiedzy przed można

powiedzieć wszystkimi oprócz własnej kasty.

„Liczba siedem jest mistyczną liczbą w Indiach. Według braminów

liczba siedem przedstawia w swym mistycznym znaczeniu wyobrażenie

alegoryczne boga nieobjawionego, trójcy pierwotnej oraz trójcy

objawionej.

ZIAUS – Bóg nieobjawiony ,Zarodek nieśmiertelny wszystkiego co

istnieje.

Nara-Nari-Viradi - Trójca Pierwotna. Ziaus podzieliwszy swe ciało na

dwie części męską i żeńską – Nara i Nari ,spłodził

Viradi – Słowo ,Stwórcę.

Brahma-Vishnu-Shiva – Trójca Objawiona

Trójca pierwotna, czysto twórcza zmienia się w trójcę objawioną z

chwilą gdy świat wyszedł z chaosu by tworzyć nieustannie,

zachowywać wiecznie i przekształcać ciągle.”

W chrześcijaństwie też mamy Trójcę Świętą, stworzenie świata w 7 dni.

W wierze hebrajskiej „rok jubileuszu sabatowego powraca co 7 lat razy 7.

Wielki złoty świecznik świątyni ma siedem ramion, których siedem

płomieni przedstawia siedem planet.”

Na koniec cytat o istocie najwyższej:

„Jest to ten, który istnieje samoistnie, którego można pojmować tylko

umysłem, który wymyka się narządom zmysłów, który jest bez części

widzialnych, wieczny, dusza wszelkich istot i którego nikt nie może

zrozumieć.

Według doktryny wtajemniczonych, Bóg to całość, dusza to atom,

który przekształca się stopniowo, oczyszcza i powraca do odwiecznego

źródła, wszechświat zaś to połączenie atomów przekształcających się.”

To tyle na temat wiary braminów, ich kasty ,ich działalności.

Wszystkie cytaty pochodzą z jednej książki – „Świat pozagrobowy w

świetle nauk tajemnych” autorstwa Ludwika Jacolliot. Autor mieszkał

w Indiach wiele lat w XIX wieku. Tą książkę zakończył pisać w 1866r.

w Pondisheri. Przez wiele lat przeprowadzał rozmowy ,eksperymenty

o których napiszę w następnym artykule oraz obserwował życie

mieszkańców Indii. Są tu zawarte informacje jakie zdobył, jego wnioski

i spostrzeżenia jakich dokonał więc jest to na pewno ciekawa lektura na

temat wierzeń braminów dla zainteresowanych takimi tematami.

Ja wybrałem najciekawsze według mnie fragmenty ,dodałem swoje

przemyślenia i wnioski ale zachęcam do samodzielnego przeczytania

książki ,porównania tej wiedzy z innymi opisami wierzeń braminów i

wyciągnięcia wniosków.

Dzięki za uwagę ,skyszaman

bramini hinduscy - życie i wiara cz.1/2

Witam. Dziś przeniesiemy się do Indii .Opiszę Wam życie braminów czyli

można powiedzieć kapłanów takich jakimi u nas są księża. Ponieważ religie

obie są różne chcę opisać w skrócie poszczególne stopnie wtajemniczenia

braminów i ich wierzenia.

„Pamiętaj mój synu, że jest tylko jeden Bóg, Pan najwyższy i źródło

wszechrzeczy i że każdy bramin ma go uwielbiać tajemnie. Wiedz również,

że jest to tajemnica, która nigdy nie powinna być wyjawiona głupiemu

pospólstwu. Gdybyś to uczynił, spotkałyby cię wielkie nieszczęścia.”

Są to słowa wymawiane przez braminów przyjmujących wtajemniczonego

według Vrihaspati.

Ten sam zakaz powtarza się na każdym kroku w księdze praw „Manu”.

Hinduscy wyznawcy Pitri czyli duchów mają swoją księgę nauk zwaną

Agrushada Parikshai ,która podzielona jest na trzy części traktujące:

1 o przymiotach Boga,

2 o świecie,

3 o duszy ludzkiej.

Jest jeszcze można powiedzieć czwarta część Agrushady ale część

pagod w Indiach uważa ją za oddzielną księgę ,najważniejszą bo jest

ona objawiona dopiero na końcu nauki i to niewielkiej liczbie adeptów.

Księga ta przedstawia stosunki wzajemne dusz powszechnych, wskazuje

sposoby wywoływań używanych dla skłonienia Pitri-duchów

do objawienia się ludziom i nauczania ich nieśmiertelnych prawd,

stosownie do stopnia mniej lub więcej wysokiego jaki każdy z owych

duchów osiągnął przez swoje dobre czyny.”

Czyli widzimy że najważniejsza wiedza jest znana tylko garstce

kapłanów, zwykli ludzie a nawet niższej rangi kapłani nie mają do niej

dostępu. To samo dotyczy również innych religii, żydowskiej czy naszej

katolickiej ,są księgi dla mas i są inne dla wtajemniczonych kapłanów

o których my zwykli wierni nic nie wiemy. Czy nie uważacie ,że jesteśmy

manipulowani przez religie? Jest jeden Bóg a religie walczą między sobą.

Domyślam się ,że na najwyższym stopniu wtajemniczenia kapłani mają

takie same przekazy niezależnie z jakiej religii pochodzą bo swoje lekcje

otrzymują od tych samych duchów i kapłani ci współpracują ze sobą a

nawet wymieniają się zdobytą wiedzą. Ale zapewne nawet w najwyższych

kręgach wiedzy tajemnej są podziały czy odmiany wiedzy czyli magii na

np. czarną i białą jak my ją nazywamy. Ogólnie znana jest magia Voodoo

ale bramini hinduscy również się specjalizują w tzw. czarnej magii .

W drugiej części opiszę czego mogą dokonać swoimi tzw. czarami.

My natomiast jesteśmy nazwani głupim pospólstwem jak wynika ze

słów braminów co niestety nie wróży nic dobrego dla nas, prostych

wiernych bo słowa te oznaczają pychę i wywyższanie się osób je

wypowiadających.

Najwięcej ludzi zginęło właśnie poprzez wojny religijne, rzezie religijne,

inkwizycję czyli przez wmówienie narodom że są wybranym narodem

stworzonym do rządzenia światem co wynikało często właśnie z ich

religii a najwyżsi kapłani nie reagowali a wręcz przeciwnie ,zachęcali

do wojen jak to było np. z wyprawami krzyżowymi.

Wróćmy do braminów.

„Przez wiele tysięcy lat bramini-kapłani rządzili w Indiach bezspornie.

Królowie albo właściwiej mówiąc naczelnicy byli tylko ich

mandatariuszami. Zająwszy stanowisko czysto religijne, bramini użyli

całego swego wpływu aby lud utrzymywać w ciemnocie i posłuszeństwie

a nie dowierzając nawet, aby ambicja nie pchnęła dziś lub jutro

któregoś z członków ich własnej kasty do podniesienia klas

upośledzonych dla własnej korzyści – postawili na straży tajemnic swej

wiary, swych zasad i nauk tak zwane wtajemniczenie dopuszczając

do wyjawień najwyższych tylko tych co dawali rękojmię czterdziestu

lat nowicjatu i biernego posłuszeństwa.”

Czyli to co napisałem wyżej ,odcięcie ludu od najważniejszej wiedzy,

według mnie nie dla dobra ogółu lecz dla utrzymania władzy nad jak

nas określono „upośledzoną klasą”.

A owe wymienione w cytacie wtajemniczenie obejmuje trzy stopnie.

„W pierwszym kształcili się bramini obrzędów zwyczajnych i służba

świątyń, przeznaczona do wykorzystywania łatwowierności tłumu.

Uczono ich objaśniać trzy pierwsze księgi „Ved”, kierowania obrzędami,

spełniania ofiar, owi bramini pierwszego stopnia byli w ciągłym

kontakcie z ludem, byli jego bezpośrednimi kierownikami, jego guru.

Wtajemniczeni pierwszego stopnia poddawani byli postępowaniu,

które miało na celu ścieśnić ich wolę i umysł a przez posty,

umartwienia, wszelkiego rodzaju ćwiczenia gwałtowne i ciągłe,

zmienić niejako kierunek ich sił fizjologicznych. Ta klasa braminów

nie wznosiła się nigdy nad objawy zewnętrzne sił tajemnych.

Drugi stopień obejmował egzorcystów, wróżbiarzy, proroków,

wywoływaczy duchów, którzy w chwilach trudnych obowiązani byli

działać na wyobraźnię ludu przez zjawiska nadnaturalne. Czytali oraz

objaśniali „Atarva-Vedę” zbiór zaklęć magicznych. Wtajemniczeni

drugiego stopnia postępowali tylko zaledwie o krok dalej na

drodze wywoływań i zjawisk a streszczając w sobie najwyższy wyraz

objawionej potęgi nie dochodzili do wtajemniczenia filozoficznego.

W trzecim stopniu wtajemniczenia bramini nie mieli już stosunków

bezpośrednio z ludem. Jedynym ich zajęciem było badanie wszelkich sił

fizycznych i nadprzyrodzonych wszechświata a jeśli się ukazywali na

zewnątrz to zawsze z daleka i wśród przerażających zjawisk. Według

słynnego tekstu sanskryckiego bogowie i duchy byli na ich rozkazy.

Tylko wtajemniczeni trzeciego stopnia ,sanjasi-nirvani i jogini uchylali

zasłonę formuł, kryjącą wyższe prawdy metafizyczne. Głównym zaś

obowiązkiem tej klasy ludzi było dojście do zapomnienia wszelkich

rzeczy tego świata.

Nie można było dojść do stopnia najwyższego bez przejścia dwóch

pierwszych, gdzie odbywała się praca oczyszczenia stosownie do

wartości i inteligencji osobników.

Wszystko zbyt inteligentne bez należytej uległości charakteru zostawało

pogrążone pośród fanatyków pierwszego stopnia, gdzie nie potrzeba

było obawiać się żadnego wyskoku osobistej ambicji.

Dopiero bowiem po dwudziestu latach można było i to drogą wyboru

wydostać się z pierwszego stopnia i przejść na drugi stopień ,gdzie

zasłona tajemnych nauk zaczynała się uchylać, taki sam okres czasu

był potrzebny dla przekroczenia tajemniczego progu trzeciego stopnia.

Wtajemniczeni tej klasy badali Agrushada Parikshai czyli księgę duchów.

Wstępując na trzeci stopień wtajemniczenia ,bramini dzieleni byli po

dziesięciu a na czele każdej dziesiątki stawał przełożony guru czyli

profesor nauk tajemnych. Był on czczony przez swych uczniów jak bóg.

Od południa do zachodu słońca święta grupa zostawała pod rozkazami

mistrza nauki niebiańskiej – filozofii, od zmroku zaś do północy

przechodziła pod kierunek guru wywoływań, który ją nauczał

części objawionej nauk tajemnych. Wywoływania magiczne ułożone

były w języku odrębnym i pod karą śmierci nie wolno ich było

tłumaczyć na dialekty ludowe. Księga Pitri podaje portret guru

wywoływań, który oddaje cześć tylko Ziausowi, typowi ducha ,

związkowi pierwobytnemu, macicy powszechnej. Na jego rozkaz

rzeki i morza wysychają, góry stają się dolinami a doliny górami.

Rozporządza on ogniem, deszczem, burzami, zna przeszłość ,

teraźniejszość, przyszłość, gwiazdy są mu posłuszne a uzbrojony w

swą laskę o siedmiu kolanach może on zamknąć w jednym kole

magicznym wszystkie złe duchy wszechświata.

Wiara w Pitri jest to formalna wiara w duchy objawiające się i

kierujące ludźmi. Ponad Pitri ,nie mając już nic wspólnego z Ziemią

stoją duchy zamieszkujące planety. Duchy ,które dochodzą końca

swych przekształceń ,wkrótce już zostaną zaobsorbowane w wielkiej

Duszy. Zwie się to transformacją postępową duchów sprawiedliwych

które spełniły swą ziemską wędrówkę w czynieniu dobra.

Duchy złe usiłują ciągle wciskać się w ciała ludzkie by wrócić do

życia ziemskiego, które muszą przybywać na nowo. Te złe duchy

są przeklętymi wydzielinami wszechświata, mogą one dojść do

czystości wymaganej od transformacji wyższych dopiero po

tysięcznych przemianach w zwierzętach, roślinach i minerałach.”

Na takie opisy można tylko powiedzieć ,łał ,potężnej magii się uczą.

Jest tu mowa o reinkarnacji, dobrych i złych duchach opętujących

ludzkie ciała, wędrówce dusz ,której końcem jest połączenie z

nie określoną Wielką Duszą czyli zapewne Stworzycielem.

My teraz aby kierować pogodą używamy skomplikowanych

urządzeń i samolotów ,oni to uczą się robić bez techniki, jedynie

siłą umysłu jak można by to określić. Tą siłą umysłu i tajemnymi

regułkami przywołują duchy ,które są na ich rozkazy i potrafią jak

widać wszystko. Nasuwa mi się pytanie – czy Jezus również

korzystał z tej wiedzy czyniąc swoje cuda? Podobno był w Indiach w

Kaszmirze ,jest tam nawet jego grób ale czy mógł zdobyć ich wiedzę

skoro jej posiadanie było tak rygorystyczne i uzależnione od wieku

ucznia? Jezus jednak czynił tzw. cuda czyli uzdrawiał a nawet

potrafił przywracać do życia. Uważam ,że nie były to żadne

cuda tylko wiedza tajemna taka jaką mieli kahuni na Hawajach czy

nawet bramini na najwyższym stopniu wtajemniczenia, też potrafią

uzdrawiać i podobno ożywiać. Jezus mógł tą wiedzę zdobyć w

okresie 18lat z których nie mamy o nim żadnych informacji , mógł

wtedy podróżować do Indii i tam zdobywać wiedzę tajemną

od braminów, mógł też w innych miejscach przebywać ,uczyć

się aby w końcu dobrze wykształcony powrócić do domu.

Tutaj w ciszy i spokoju mógł oddawać się medytacjom i

modlitwom ,porozumiewać się z dobrymi duchami dzięki którym

mógł dokonywać tzw. cudów tak samo jak robili to bramini czy

kahuni. Stworzono z tego religię , podobnie powstała islamska

religia, kabała żydowska też polega na wiedzy tajemnej-ukrytej.

W każdym razie uważam że korzystał a jakiejś tajnej wiedzy

dokonując uzdrowień czy nawet przywrócenia do życia. My to

nazywamy cudami boskimi ale tylko dlatego że nie mamy wiedzy

takiej jak np. mają jogini na trzecim stopniu wtajemniczenia czy

fakirzy czyli czarnoksiężnicy. Ta wiedza jest przed nami ukrywana.

Kościół Katolicki nie uczy tej wiedzy lecz zataja przed wiernymi

wmawiając nam że Jezus czynił cuda. To jeden z wielu grzechów

Kościoła. Ale wszystko co złe może się odkupić wg braminów

po tysięcznych przemianach na niższych poziomach wśród roślin

i zwierząt. A więc mowa tu o karmie i reinkarnacji na niższych

poziomach rozwoju od człowieka czyli wśród roślin i zwierząt.

Muszą istnieć też wyższe poziomy rozwoju od ludzi i pewnie jest ich

duża ilość. Te wszystkie etapy czy poziomy ma przejść dusza aby

osiągnąć doskonałość duchową i zapewne powrócić do Stwórcy.

Przejdźmy do dalszych opisów:

„Księga Pitri jest jasna i dokładna tylko w swej części kosmologicznej

i filozoficznej, gdy jednak dotyka przedmiotu wywoływań i

egzorcyzmów, wpada w tajemnicze formuły, w kombinacje liter

magicznych i tajemnych, których tajemnicy odgadnąć niepodobna.

Wąż jest symbolem mądrości i stałości, oznacza on również ,że

człowiek pospolity nie ma być dopuszczony do objawienia prawd

wyższych, prowadzących umysły słabe do szaleństwa i śmierci.

Laska o siedmiu kolankach oznacza siedem stopni potęg

wywoływania i objawów zewnętrznych jakie przechodzą

wtajemniczani w rozmaitych stanach:

Grihasta – głowa domu

Purohita – ksiądz do zwykłych obrzędów

Fakir – czarnoksiężnik

Sanjasi – egzorcysta wyższy

Nirvani – nagi wywoływacz

Jogin – kontemplator

Brahmatma – naczelnik najwyższy

Agaza, płyn czysty, to życie ,to dusza, to człowiek, ciało jest tylko

powłoką, posłusznym niewolnikiem.

Agaza oczyszcza się a opuszczając Ziemię przechodzi przez czternaście

sfer coraz doskonalszych, porzucając za każdym razem swą poprzednią

osłonę by przywdziać bardziej czystą.

Agaza – dusza – ożywia ciało człowieka na Ziemi. W przestrzeniach

nieskończonych przybiera postać powietrzną Pitri – duchów.

Według braminów, najwyższą przyczyną wszelkich zjawisk jest

płyn Agaza czyli płyn żywotny, który rozlany w całej przyrodzie

łączy wszystkie istoty ożywione i nieożywione, widzialne i

niewidzialne. Ciepło, elektryczność, wszystkie siły przyrody są tylko

szczególnymi stanami owego płynu. Istota posiadająca większą ilość

tej żywotnej potęgi zdobywa odpowiednią władzę nad istotami

żyjącymi mniej uposażonymi i nad istotami nieżyjącymi. Duchy

nawet są czułe na łączność wytworzoną przez płyn powszechny i

mogą oddawać swą władzę na usługi tych, którzy posiadają dość siły

dla ich wywołania. Dla niektórych braminów Agaza jest myślą duszy

powszechnej, kierującej wszystkimi duszami, które byłyby w ciągłej

łączności pomiędzy sobą gdyby gruba powłoka ciała nie sprzeciwiała

się temu w pewnej mierze. Dlatego więc im bardziej dusza oswobadza

się od owej powłoki przez rozmyślanie, tym staje się czulsza na

prądy powszechne łączące wszystkie istoty widzialne i niewidzialne.”

Tajemniczy płyn albo substancja Agaza, który jest wszędzie na Ziemi

ale też we wszystkich coraz doskonalszych czternastu sferach będących

ponad ziemią. Jest on nawet w cieple i elektryczności! Potrafiąc na

niego oddziaływać może zmienić wszystko na Ziemi. Jak to zrobić?

Kojarzy mi się to z magią kahunów na Hawajach. Tam też siła umysłu

wpływa na materię bez kontaktu fizycznego. Nazwano to gromadzeniem

siły życiowej albo witalno-magnetycznej a jej gwałtowne wyzwolenie

pozwala poruszać bardzo ciężkie przedmioty. Domyślam się że w

ten sposób mogła być zbudowana piramida tzw. Cheopsa, właśnie

poprzez użycie potęgi umysłu połączonej z wiedzą o siłach natury.

Ale o kahunach napiszę oddzielny artykuł, teraz wróćmy do braminów:

„Doszedłszy do trzeciego stopnia wtajemniczenia bramin ma się

doskonalić, uduchowić przez kontemplację, przechodzi zatem przez

cztery następujące stany: Salokiam, Samipiam, Suarupiam, Sajojiam.

Salokiam znaczy jedność związku. W tym stanie dusza usiłuje przez

myśl wznieść się do mieszkania niebieskiego i stanąć wobec Bóstwa,

rozmawia z Pitri, którzy ją wyprzedzili w przestworza nieśmiertelne.

Samipiam znaczy bliskość. Przez ćwiczenia kontemplacyjne i odsunięcie

się od rzeczy ziemskich, znajomość i myśl o Bogu stają się coraz

gruntowniejsze, dusza zdaje się doń przybliżać, staje się prorocza i

zaczyna przewidywać cuda, które nie są ziemskimi.

Suarupiam znaczy podobieństwo. W owym trzecim stanie dusza nabywa

stopniowo podobieństwa do bóstwa i otrzymuje cząstkę wszystkich

jego przymiotów, czyta w przyszłości a wszechświat nie ma już dla

niej tajemnic.

Sajojiam znaczy tożsamość. Dusza łączy się tu ściśle w Wielką Duszą.

To ostatnie przekształcenie następuje dopiero po śmierci tj. po usunięciu

wszelkich więzów materialnych.

Dopiero po przejściu trzech pierwszych z czterech stanów

kontemplacyjnych nirvani i jogini dopuszczani byli do najwyższych nauk

filozoficznych, odkrywających im tajemnice teraźniejszości i przyszłości

ludzkiej.

Wykłady guru wyższego dla uczniów wchodzących do trzeciego

stopnia wtajemniczenia zaczynają się od aforyzmów:

Najprzedniejszą z nauk jest nauka o człowieku, człowiek to dusza,

ciało jest tylko środkiem komunikowania się z materią ziemską,

badanie duszy prowadzi do poznania wszelkich sił widzialnych i

niewidzialnych przyrody, do poznania wielkiego wszechbytu.

Dusza czyli Ja, jest rzeczywistością, która się objawia przez zjawiska,

których jest przyczyną, zjawiska te objawiają się człowiekowi przez

owo wewnętrzne światło, które święte księgi zwą ahankara – sumieniem.

Ahankara jest powszechnym przymiotem, który posiadają wszystkie

istoty obdarzone życiem. Przechodząc według wyrażenia boskiego

planu od rośliny, w której wegetuje i zdaje się drzemać do zwierząt i

człowieka, ahankara oddziela się stopniowo od materii, włada nią,

rozkazuje aż do przekształcenia najwyższego, które przywraca duszy

swobodę i pozwala jej prowadzić dalej w nieskończoności swój rozwój.

Oswobodzona ze swoich więzów dusza, nie przestaje się interesować

Ziemią, na której żyła, jest ona nadal kółkiem czynnym wielkiego

wszystkiego, a jak mówi nieśmiertelny prawodawca:

Duchy przodków w stanie niewidzialnym towarzyszą braminom

zaproszonym na sraddhę pogrzebową, w postaci powietrznej

postępują za nimi i zasiadają koło nich, gdy ci usiądą. „Manu”IIIksięga

Podobnie jak człowiek na Ziemi pozostaje w bezpośredniej łączności

z niższymi duszami roślin i zwierząt, tak samo Pitri osłonięci ciałem

powietrznym ,a którzy wstąpili już na pierwszy z czternastu wyższych

stopni, pozostają w łączności z człowiekiem. Wznoszenie prowadzi się

bez zrywania węzłów. Księga Pitri mówi wyraźnie, że duchy zachowują

swą płeć bez względu na to do którejkolwiek z najwyższych kategorii

by doszły, że łączą się między sobą związkami miłości, nie mającej

nic wspólnego z ziemskimi jej formami. Związki te zawsze płodne,

rodzą istoty noszące wszelkie przymioty rodziców, używają tego

samego szczęścia i nie podlegają już przekształceniom niższego świata.

Ponieważ duchy cieszą się wolną wolą ,może się zdarzyć, że błędy

wyjątkowej wagi doprowadzają je do upadku w świat ludzki, w tym

przedmiocie Agrushada Parikshai robi aluzję do buntu duchów, jaki

miał miejsce w czasach starożytnych, którego bliżej nie określa, a

wskutek którego część duchów została strącona na Ziemię.

Pitri ,którzy nie przeszli jeszcze stopnia bezpośrednio wyższego nad

człowieka są jedynymi duchami mogącymi zachowywać łączność z

tym ostatnim, są oni uważani za przodków ludzkości, jej kierowników

i inspiratorów. Sami zaś otrzymują natchnienie od duchów o stopień

wyższych i tak dalej od stopnia do stopnia, tak że tym sposobem

słowo boże , inaczej zwane objawieniem może dojść do człowieka.

W każdej z tych klas duchy nie są całkiem równe między sobą, każda

klasa czyli ranga tworzy sama w sobie jakby świat podobny do naszego

lecz doskonalszy, w którym jednak napotykamy takież nierówności

inteligencji i czynności.”

Ciekawy fragment, mówiący że nad nami jest 14 duchowych klas ,

które tworzą swoje światy czyli tak jak na ziemi jest hierarchia lecz

u duchów podzielona według ich własnych osiągnięć duchowych.

Każda wyższa klasa jest bliżej Stwórcy. Zdziwiło mnie to że duchy

zachowują swą płeć we wszystkich klasach oraz że w związkach

miłosnych „rodzą istoty”, może chodzi o tworzenie istot ze swoich

własnych energii ,które przejmują cechy rodziców tak jak dziecko

ziemskie przejmuje geny rodziców. Zawsze myślałem ,że tylko

Stwórca może tworzyć nowe ,nieśmiertelne dusze a bramini

podają coś innego. Chyba że owe „istoty” u braminów to nie to samo

co nieśmiertelne dusze tworzone przez Stwórcę? I dlaczego tylko

duchy stopień wyższe mogą porozumiewać się z człowiekiem?

I jeszcze ten tajemniczy płyn Agaza, który łączy wszystko co

widzialne i niewidzialne, dzięki któremu właśnie można czynić

tzw. cuda. On jest dookoła nas i w nas, jak go gromadzić i

wykorzystywać np. do leczenia albo do porozumienia z duchami?

I najważniejsze ,człowiek to dusza a ciało jest tylko „ubraniem”

dla niej. Badanie duszy doprowadzi nas do poznania wszelkich

sił widzialnych i niewidzialnych przyrody czyli to co robią bramini

na najwyższych stopniach wtajemniczenia. Nas ,jak już napisałem

wyżej do tej wiedzy się nie dopuszcza. Nas nakierowuje się na

materializm abyśmy nie mogli rozwijać się duchowo. Jest to

zniewolenie duszy ,tej zamkniętej w ciele ludzkim. Jest to świadome

zaplanowane działanie w celu zrobienia z człowieka czyli duszy

niewolnika. I nie robią tego siły dobre lecz upadłe, złe moce.

Zapraszam na drugą część już niedługo.